Dafne

Wij Nederlanders hebben over het algemeen ons oordeel al heel snel klaar. Of dat alleen voor ons geldt, weet ik niet. Feit is wel dat wij, niet gehinderd door enige vorm van inzicht of kennis, al heel snel een mening hebben over van alles en nog wat. Als de daartoe noodzakelijke kennis niet aantoonbaar aanwezig lijkt, is dat een knap irritante eigenschap. Om dit te betrekken op onze geliefde atletieksport: als buitenstaanders zich met ‘onze atletieksport’ gaan bemoeien, wekt dat bij ons, ‘ter zake deskundigen’ immers, al gauw gevoelens van wrevel op. En tegenwoordig, met al die aan de weg timmerende toppers, lopen we daar nogal eens tegenaan.

Dat neemt niet weg dat wij, al vinden we onszelf nog zo deskundig, de plank ook zelf soms vreselijk mis kunnen slaan. Want waar is die ‘deskundigheid’ van ons nu eigenlijk op gebaseerd? Ja, om te beginnen op ons eigen atletiekverleden natuurlijk, als atleet, als trainer, official of atletiekbestuurder. Maar mag ik in herinnering brengen dat die kennis, gezien de gemiddelde leeftijd binnen onze vereniging, eh… wellicht nogal gedateerd is? Voor het overige moeten wij het hebben van de informatie die toernooi-omroepers, verslaggevers, journalisten, presentatoren van talkshows en wat dies meer zij aan onze paradepaardjes weten te ontfutselen. De enkelingen onder ons die directe banden hebben met een of meerdere van de huidige generatie topatleten, laat ik hierbij gemakshalve even buiten beschouwing. En dan is het nog maar de vraag in hoeverre de atleet in kwestie ‘en plein public’ bereid of in staat is om het achterste van zijn tong te laten zien. Kortom, er blijven nogal eens wat zaken onbesproken en dat dwingt je ertoe, dat je als atletiekliefhebber op basis van je eigen waarnemingen de leemtes in je kennis zelf maar zo’n beetje gaat zitten invullen.

Neem nu Dafne Schippers. De gooi- en smijtpartij met haar spikes na de zilveren 200 meter finale tijdens de Olympische Spelen van 2016 in Rio de Janeiro leidde tot uiteenlopende reacties. Waarom kon ze er nou niet gewoon blij mee zijn? Ze was immers de eerste olympische medaillewinnaar van ons land sinds het goud van Ellen van Langen in 1992. Of, om het alleen tot de 200 m te beperken, de derde Nederlandse na Fanny Blankers-Koen (goud in 1948) en Puck van Duyne-Brouwer (zilver in 1952), die op dit onderdeel een olympische medaille had veroverd. Dat was toch een geweldige prestatie? In Rio had bij Schippers aanvankelijk de frustratie echter de overhand. Een jaar eerder was zij immers wereldkampioene geworden, waarbij ze de Jamaicaanse Elaine Thompson met borstlengte had geklopt in 21,63 s, de derde tijd ooit gelopen op deze afstand. In Rio kwam ze tot 21,88 s en trok ditmaal Thompson met 21,78 s aan het langste eind. Twee sprintgiganten die dus aan elkaar gewaagd waren. Tja, dat je dan soms wint en soms verliest is ‘all in the game’, zou je zeggen. Dafne zelf dacht toen evenwel niet zo. Dus waar kwam die frustratie dan vandaan?

Het is de verdienste van journaliste en voormalig profwielrenster Marijn de Vries, dat die erin is geslaagd om Dafne Schippers aan de praat te krijgen over datgene wat tot dan toe niet gezegd was. Als columniste voor eerst Trouw en later NRC had ze er al enkele malen blijk van gegeven, dat zij zich probeerde voor te stellen hoe de topatleet Dafne Schippers zich voelde en wat ze dacht tijdens een race, wat haar verhaal was. Via Twitter had Dafne daar al eens positief op gereageerd. Dat die dingen kwijt moest, dingen die zij in haar carrière als niet leuk had ervaren, voelde De Vries dus intuïtief al aan zodra zij Dafnes vertrouwen had gewonnen. Als ex-topsportster spraken zij bovendien dezelfde taal, waardoor het vrijwel direct klikte tussen die twee.*)

En zo wordt er in het in maart jl. verschenen boek ‘DAFNE: Mijn verhaal’ onder meer een inkijkje gegeven in wat er toen in Rio eigenlijk aan de hand was. Het is niet mijn bedoeling om hier al te veel over de inhoud van het boek te verklappen, maar dat zij daags voor de olympische 100 meter bij een simpel trainingsoploopje een scheurtje in haar bovenbeenspier had opgelopen, heeft zij in de talkshows waarvoor zij na de verschijning van haar boek is uitgenodigd, inmiddels zelf al uit de doeken gedaan, dus daarover kan ik hier al wel schrijven. Was mij in 2016 gevraagd, of het verstandig was om met zo’n blessure van start te gaan, dan zou ik dat Dafne ten zeerste hebben afgeraden met als argumenten, dat een topprestatie al bij voorbaat was uitgesloten, terwijl het gevaar dat de blessure zou verergeren, levensgroot aanwezig was. Kijk dan nu nog eens opnieuw terug op wat Dafne Schippers, ondanks die handicap, feitelijk in Rio heeft gepresteerd. Ik kan mij achteraf heel goed voorstellen waarom die blessure-informatie toen zorgvuldig buiten de publiciteit is gehouden. Tegelijk toont dit voorbeeld aan, hoe betrekkelijk die vermeende deskundigheid van ons, als aan de kant staande atletiekliefhebbers, feitelijk is.

Ander voorbeeld: na de wisseling van coach van Bart Bennema naar Rana Reider in 2016 kreeg Dafne in toenemende mate last van haar rug. Het ligt voor de hand dat je als aandachtige toeschouwer die twee feiten dan met elkaar in verband brengt en daar conclusies aan verbindt. Maar waren die ook terecht? Enfin, u begrijpt dat ik het hierbij laat, want er staat in dat openhartige boek van Dafne Schippers en Marijn de Vries nog veel meer opzienbarends dan zelfs de meest intensieve volgers van dit grandioze talent ooit hebben kunnen vermoeden.

En dus moet eenieder die zichzelf een deskundige supporter van onze mooie atletieksport waant, dit boek nu vooral eerst zelf maar eens gaan lezen. Daar is simpelweg geen ontkomen aan.

*) Met dank aan Ellen Joacim-Ort voor de verkregen informatie over Marijn de Vries.